Η «συμμορία» της Σερβίας



Ξεκινάμε: Βλάντε Ντίβατς, Ντέγιαν Μποντιρόγκα, Πρέντραγκ Νταλίνοβιτς, Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς, Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς, Ντέγιαν Τομάσεβιτς, Ζάρκο Πάσπαλι, Ζόραν Σάβιτς, Μίλος Βούγιανιτς, Μίλαν Γκούροβιτς, Ντέγιαν Μιλόσεβιτς, Πρέντραγκ Ντρόμπνιακ και πολλά άλλα «κακά» παιδία που ανέδειξε το σέρβικο μπάσκετ. Ειδικά οι πρώτοι 7 κουβαλάνε από μόνοι τους μια τεράστια ιστορία και όταν έπαιζαν σου έδιναν την εντύπωση ότι θα πάρουν αυτό που θέλουν από το παιχνίδι με κάθε κόστος. Ο θάνατος σου, η ζωή μου..

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε μερικές περιπτώσεις από τα ονόματα που γράψαμε. Ο Ντίβατς, ένας γίγαντας ύψους 1,95, μαζί με τον Κροάτη φίλο του Ντράζεν Πέτροβιτς(αξίζει κανείς να παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ του ESPN, «Once Brothers» που δείχνει το πώς αυτοί οι δύο από φίλοι κατέληξαν να είναι απλοί γνωστοί, ίσως και κάτι λιγότερο) , κατέφτασαν στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ σε μια περίοδο που σημερινοί Ευρωπαίοι(Ρίκι Ρούμπιο, ας πούμε, κι ας διαφωνήσουν πολλοί) δεν θα τολμούσαν να ονειρευτούν ότι κάποια μέρα θα γίνουν κι εκείνοι ΝΒΑερς.

Ο Ντίβατς, λοιπόν, άνοιξε διάπλατα το δρόμο και για άλλους Ευρωπαίους, κάνοντας εξαιρετική καριέρα κυρίως με τους Λείκερς στα τέλη του ’80 και στις αρχές του ’90(αγωνίστηκε στους Λιμνάνθρωπους και το 2004-2005) και τους Κινγκς στα τέλη του ’90 και μέχρι το 2004. Τι τον έκανε ξεχωριστό; Η πλαστικότητα των κινήσεων του παρά το ύψος του. Εκτός από τεράστια μπασκετικά προσόντα που τον ανέδειξαν σε κορυφαίο παίκτη, διέθετε και τεράστια προσωπικότητα. Ήταν ο «Εθνάρχης», ο παίκτης που έβαζε τη σημαία της χώρας του, είτε ήταν αυτό της Γιουγκοσλαβίας, είτε της Σερβίας, πάνω από τον ίδιο του τον εαυτό. Ένας πραγματικός ήρωας για τους Σέρβους.

https://www.youtube.com/watch?v=n0tf7L700DA

Για τον Μποντιρόγκα τι να πρωτοπείς; Ίσως ο κορυφαίος Σέρβος μπασκετμπολίστας που πέρασε από τα ευρωπαϊκά γήπεδα, κάνοντας πραγματικά ..μαγικά μέσα στο παρκέ. Τρίπλα, σουτ, πάσα, άμυνα, απίστευτο «θράσος» και «αλητεία» απέναντι σε παίκτες-μεγαθύρια. Κάθε φορά που τα πράγματα έφταναν στην κόψη του ξυραφιού, ήξερες ότι έχεις τον Μποντιρόγκα για να καθαρίσει. Στο υπενθύμιζε από την αρχή του παιχνιδιού αυτό βέβαια, δεν περίμενε τα τελευταία λεπτά για να φανεί. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι έχει γραφτεί και τραγούδι για τον Ντέγιαν.. «Sex, droga, Bodiroga»

https://www.youtube.com/watch?v=sHDGQTyXFx4

Για τον Ντανίλοβιτς αρκεί μια φωτογραφία για να καταλάβει κανείς την ιδιοσυγκρασία αυτού του παίκτη:



Αντίπαλος του Ντανίλοβιτς για μια περίοδο ήταν ο έτερος …τρελός Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς (ο πρώτος στη Βίρτους Μπολόνια, ο δεύτερος στη Φορτιτούτο Μπολόνια), τωρινός προπονητής του Παναθηναϊκού. Μιλάμε για έναν τύπο που πήρε με ένα τρελό σουτ Ευρωπαϊκό με την αγαπημένη του Παρτιζάν(και πέτυχε σχεδόν με τον ίδιο τρόπο τρίποντο που χάρισε τη νίκη στη Σερβία κόντρα στην Κροατία στο Ευρωμπάσκετ του ‘97), που έβαλε 41 πόντους με 9/12 τρίποντα σε τελικό Ευρωμπάσκετ και που το μάτι του, ειδικά το τελευταίο λεπτό γυάλιζε.. Καταλαβαίνει κανείς τι γινόταν στα ματς Φορτιτούτο-Βίρτους για το Ιταλικό πρωτάθλημα..

https://www.youtube.com/watch?v=UijCUES2CHQ

Για το τέλος έμεινε ο Ζάρκο Πάσπαλι, ένας παίκτης που δήλωσε ότι στο χαμένο Ευρωπαϊκό του Ολυμπιακού στο Τελ-Αβίβ, ήξερε ότι θα χάσει τις βολές που θα έδιναν τη νίκη στην ομάδα του. Ένας παίκτης που είπε στον Πόποβιτς, «εγώ παίζω μόνο επίθεση, όχι άμυνα» και ένας παίκτης που μετακόμισε από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό και παρ’ όλα αυτά ακόμα λατρεύεται από τους ερυθρόλευκους οπαδούς, και μισείται από τους πράσινους. Αν τα μυαλά του ήταν στη θέση τους, (με τη μπασκετική έννοια γιατί ως άτομο ήταν πολύ έξυπνος) θα έκανε ακόμα μεγαλύτερη καριέρα.

Αυτή ήταν μια αρκετά μεγάλη εισαγωγή, η οποία μας βοηθάει να αντιληφθούμε μια κουλτούρα ενός έθνους. Πρόκειται για χώρα βαθιά πατριωτική και ενωμένη, κάτι το οποίο σε μεγάλο βαθμό στο παρκέ. Το πάθος της σε οδηγεί εκεί που η ίδια θέλει και που αν δεν διαθέτεις το μέταλλο ή έστω παίκτες που δεν ..μασάνε από τέτοιες καταστάσεις, θα σε κερδίσει με όποιο τρόπο θέλει.

Είναι η ομάδα που δεν θέλεις να βρεις στα πόδια σου και που σίγουρα δεν θες να πας το ματς μαζί της στην κόψη του ξυραφιού. Μια ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης, στην οποία ο προπονητής έχει το ρόλο του «Godfather» και οι παίκτες οφείλουν να υπακούνε σε αυτόν. Κάποτε ο «Godfather» ήταν ο Ντούσαν Ίβκοβιτς και αργότερα ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Πλέον είναι ο Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς, αυτός που καλείται να οδηγήσει την ομάδα του σε ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ, και όσοι τον έχετε παρακολουθήσει, θα διαπιστώσετε ότι πέρα από την τρέλα που κουβαλούσε ως παίκτης, και ως προπονητής το μάτι του …γυαλίζει.

Ο Τζόρτζεβιτς, λοιπόν, επέλεξε τους Μίλος Τεόντοσιτς, Στέφαν Μάρκοβιτς, Νεμάνια Νέντοβιτς, Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς, Ντράγκαν Μιλοσάβλιεβιτς, Νίκολα Κάλινιτς, Μάρκο Σιμόνοβιτς, Νεμάνια Μπιέλιτσα, Ζόραν Έρτσεγκ, Μίροσλαβ Ραντούλιτσα, Όγκνιεν Κούζμιτς και Νίκολα Μιλουτίνοφ. 5 γκαρντ, δηλαδή (ή 4, ο Μιλοσάβλιεβιτς λογίζεται και ως γκαρντ και ως φοργουορντ), 4 φοργουορντ και 3 ψηλοί.

Αστέρι αυτής της ομάδας είναι ο Μίλος Τεόντοσιτς, ηγέτης ο Νεμάνια Μπιέλιτσα(κανονικά θα ήταν αντίστροφα οι χαρακτηρισμοί αυτοί, αλλά δεν μπορεί να λογιστεί ηγέτης ο Τεόντοσιτς με τόσους χαμένους τελικούς..) και βαρόμετρο ο Μίροσλαβ Ραντούλιτσα.

Προσωπικές λατρείες είναι ο Νέντοβιτς και ο Κάλινιτς, καθώς (μαζί με τον Τεόντοσιτς και τον Ραντούλιτσα), είναι οι κλασικοί Σέρβοι, οι δολοφόνοι με το ..μη αγγελικό πρόσωπο, που και μόνο με το βλέμμα τους ελέγχουν τη ροή του παιχνιδιού.

Τα στοιχεία αυτής της ομάδας δεν αλλάζουν από γενιά σε γενιά: Παιχνίδι στο ανοιχτό γήπεδο, έλεγχος του αγώνα παρασέρνοντας τον αντίπαλο στο ρυθμό που εκείνη θέλει, άμυνα στην …καρωτίδα, «ξύλο», trash talking και ψυχρές εκτελέσεις.

Καμία ομάδα δεν συνδυάζει το μπάσκετ και την «αλητεία» τόσο καλά όσο η Σερβία. Συνήθως συμβαίνει το ένα από τα δύο. Η περίπτωση της Σερβίας, όμως, είναι τόσο ξεχωριστή που σου δίνεται η εντύπωση ότι η «αλητεία» εντάσσεται στον τρόπο παιχνιδιού της. Στο τέλος θα σου δώσουν όλοι το χέρι, ακόμα και αν τους έχεις κερδίσει, αλλά στο γήπεδο θα φτύσεις αίμα για ένα καλάθι. Ίσως και κυριολεκτικά.

Τελευταίο χρυσό σε ευρωμπάσκετ πήρε το 2001 και τελευταία επιτυχία το αργυρό στο Παγκόσμιο το 2014(με τον Τζόρτζεβιτς για πρώτη φορά στον πάγκο σε μεγάλη διοργάνωση).

Πολλοί λένε ότι φέτος είναι η χρονιά της Σερβίας. Ούτε θα συμφωνήσω, ούτε θα διαφωνήσω. Γιατί εκεί έξω κυκλοφορεί ο Πάρκερ και ο Ντιαό που κουβαλάνε μία άλλου είδους τρέλα. Το αντίδοτο της σέρβικης τρέλας. Επίσης, ποιος μπορεί να ξεγράψει τον Γκασόλ, τον Ρούντι και τον Σέρχι; Ή τις ψυχρές εκτελέσεις του Πρίντεζη και τον πανταχού παρόν Νίκο Ζήση; Ή μήπως ο Μασιούλις διαβάζοντας το κείμενο γελάει, παρέα με τον;


ΥΓ: Φανταστείτε Τζόρτζεβιτς, Μποντίρογκα, Ντίβατς, Ντανίλοβιτς, Πάσπαλι σε μια πεντάδα και στον πάγκο Ρέμπρατσα, Γκούροβιτς, Μιλόσεβιτς, Ντρόμπνιακ, Σάβιτς, Ρακόσεβιτς, Στογιάκοβιτς (φυσικά ο Στογιάκοβιτς θα ήταν ο βασικός και ο Πάσπαλι στον πάγκο, αλλά θα ήταν πολύ ήρεμος για τέτοια πεντάδα, όπως επίσης σε αυτή τη δωδεκάδα δεν θα έλειπε ο Τομάσεβιτς και ο Βούγιανιτς). Αυτή η ομάδα δεν θα μπορούσε να την κουμαντάρει ούτε ο ..Φρόιντ. Απλώς άφησε τη να βγει στο γήπεδο έτσι όπως είναι, το πολύ πολύ να μην τελειώσει ποτέ το ματς.

ΥΓ1: Πολλοί θεωρούν ως φαβορί τη Σερβία, τη Γαλλία την Ισπανία και την Ελλάδα(πάνω αναφέραμε και τη Λιθουανια, αλλά στην πραγματικοτητα πολύ δυσκολα η Λιετουβα θα προχωρήσει πάνω από τους 8), ισως και την Ιταλία.. Λίγοι όμως αναφέρουν την Κροατία (Εζονια, Σαριτς, Μπογκντανοβιτς, Τομιτς...). Πολύ κακώς. Κι αυτοί την ιδια ..τρελα με τους Σερβους κουβαλάνε, αν και κουβαλάνε τη ρετσινιά του λουζερ. Αν όχι τώρα, τα επόμενα χρόνια οι Κροατες θα φτάσουν μέχρι και τον τελικό.

Επιμέλεια: Βίκτωρας Αντωνόπουλος
ΡΟΥΧΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ. ΚΑΝΕ LIKE ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΑΙ.

Σχετικά με τον Admin

Στηρίξτε την προσπάθειά μας αδέλφια με ένα ΚΛΙΚ πάνω στις εμφανιζόμενες διαφημήσεις του site ! H προσπάθεια εδώ γίνεται για εσάς !
    Blogger Comment
    Facebook Comment