Ξεκινάει το μεγάλο ταξίδι της Εθνικής μας!









Ο Βίκτωρας Αντωνόπουλος κάνει αναδρομή στις μεγάλες επιτυχίες της Εθνικής Ελλάδος Μπάσκετ και εξηγεί γιατί το φετινό ρόστερ μπορεί να μας επαναφέρει στην κορυφή της Ευρώπης!


Ευρωμπάσκετ 2005, 24 Σεπτεμβρίου, Ελλάδα – Γαλλία 67-66: Ο Διαμαντίδης παίρνει τη μπάλα έπειτα από πάσα του Ζήση, 6 περίπου δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του μεγάλου ημιτελικού κόντρα στη Γαλλία και με τρίποντο χαρίζει τη νίκη και την πρόκριση στην εθνική μας ομάδα. Ο Ριγκοντό σοκαρισμένος από την εξέλιξη του παιχνιδιού, το μόνο που κατάφερε και πρόλαβε να κάνει είναι να τρέξει πανικόβλητος με τη μπάλα και να πέσει πάνω στον Θοδωρή Παπαλουκά και στα απλωμένα χέρια του Νίκου Ζήση, με κάτι λιγότερα από 4 δευτερόλεπτα να απομένουν.

Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή και αναμενόμενη, καθώς θα ήταν τεράστια έκπληξη η Γερμανία του ασύλληπτου(και MVP της διοργάνωσης) Ντιρκ Νοβίτσκι να κερδίσει στον τελικό την Ελλάδα του Διαμαντίδη, του Παπαλουκά, του Κακιούζη, του Ζήση και των άλλων παιδιών. Το δεύτερο ευρωπαϊκό στην ιστορία μας, λοιπόν, ήταν πλέον γεγονός.

Η συνέχεια, και συγκεκριμένα μέχρι το 2009, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επιτυχημένη: Ασημένιο στο Παγκόσμιο της Ιαπωνίας το 2006 (και νίκη κόντρα στις ΗΠΑ στον ημιτελικό), τέταρτη θεση στο Ευρωμπάσκετ του 2007, πέμπτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου και χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009.

Ποιο ήταν το χαρακτηριστικό αυτής της ομάδας, εκείνη την πενταετία; Το πάθος, η άρνηση της ήττας, οι τεράστιοι παίκτες με τεράστια προσωπικότητα, η πληρότητα του ρόστερ και η άμυνα. Αν ψάξουμε πιο βαθειά αναζητώντας τα αίτια εκείνης της πενταετίας 2005-2009, θα διαπιστώσουμε ότι η Εθνική μας βασιζόταν σε πέντε μεγάλα γκαρντ: τους Διαμαντίδη, Σπανούλη, Παπαλουκά, Ζήση, Χατζηβρέτα (και Πελεκάνου όταν αποσύρθηκε ο Χατζηβρέτας)

Η παρουσία των πέντε γκαρντ, βεβαίως έχει πολύ μεγάλη σημασία, ιδίως από τη στιγμή που διέθετε εξαιρετικούς παίκτες στις θέσεις αυτές. Όταν ο προπόνητης έχει την πολυτέλεια, να διαθέτει πέντε ετοιμοπόλεμους παίκτες, από τους οποίους φυσικά ξεχώριζαν ο Διαμαντίδης και ο Παπαλουκάς, έχει και πολλές επιλογές: πίεση σε όλο το γήπεδο και ασφυκτική άμυνα στην περιφέρεια, αιφνιδιασμοί και συνεχές τρέξιμο στο ανοιχτό γήπεδο, έχοντας ταυτόχρονα πολλές επιλογές στον πάγκο σε περίπτωση κόπωσης ή αγωνιστικής αδυναμίας.

Γιατί τα αναφέρουμε αυτά; Γιατί από το 2010 και μετά η Εθνική κατέβηκε με τέσσερα γκαρντ και η αποτυχία αυτά τα χρόνια ήταν τεράστια, με αποκορύφωμα τον αποκλεισμό από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου το 2012. Φυσικά, δεν ήταν μόνο αυτό το πρόβλημα, όμως τέσσερα γκαρντ δεν αρκούν σε μια ομάδα, ειδικά όταν οι αγώνες σε αυτά τα τουρνουά λαμβάνουν χώρα σε μικρό χρονικό διάστημα. Φέτος τα πράγματ άλλαξαν εκ νέου και ο ομοσπονδιακός μας προπονητής, Φώτσης Κατσικάρης, συμπεριέλαβε στην αποστολή πέντε γκαρντ, τους Ζήση, Καλάθη, Σπανούλη, Σλούκα και Μάτζαρη και ευελπιστούμε ότι με αυτό το σχήμα, που μοιάζει με αυτό του 2005, θα επιστρέψουμε στα μετάλλια.

Το μοναδικό αρνητικό σε ένα τέτοιο σχήμα με τα πέντε γκαρντ, είναι ότι οι ρόλοι δεν είναι τόσο ευδιάκριτοι: Ποιος είναι ο άσσος και ποιος είναι το δυάρι, από τη στιγμή που και οι πέντε παίκτες μπορούν να εκτελέσουν και να οργανώσουν; Ιδίως όταν στην ομάδα όταν τα δύο βασικά γκαρντ, ο Καλάθης και ο Σπανούλης, όταν βρίσκονται στο γήπεδο να μην είναι ευδιάκριτο το ποιος αγωνίζεται που. Ο Καλάθής, από τη μία, είναι εξαιρετικός οργανωτικά και καλός εκτελεστικά και ο Σπανούλης ο πιο αξιόπιστος στο εκτελεστικό κομμάτι, αλλά πολύ λιγότερο καλός στο οργανωτικό. Παρ’ όλα αυτά ο Σπανούλης έχει συνηθίσει στον Ολυμπιακό να είναι το α και το ω της επίθεσης, κατεβάζοντας τη μπάλα αλλά και εκτελώντας.

Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι και οι τρεις άλλοι γκαρντ διαθέτουν ο καθ’ ένας το δικό του στιλ παιχνιδιού: ο Σλούκας θέλει να ελέγχει οργανωτικά και εκτελεστικά το παιχνίδι, ο Μάτζαρης κυρίως οργανώνει και εκμεταλλεύεται αμυντικές αδράνειες με διεισδύσεις και με σουτ, αλλά στο 2 δεν μπορεί να αγωνιστεί και ο Ζήσης αν και αγωνίζεται κυρίως στο 1, είναι ο πιο …καλόβολος και αγωνίζεται εξίσου στο 2.

Επομένως πρέπει να βρεθεί λύση ώστε να ταιριάξουν οι πέντε αυτοί παίκτες μεταξύ τους. Η προφανής είναι ο καθ’ ένας να αγωνιστεί στη θέση που αποδίδει καλύτερα: Καλάθης στο 1, Σπανούλης στο 2, Ζήσης στο 1, Σλούκας στο 2 και Μάτζαρης στο 1. Φυσικά, δεν σημαίνει ότι οι θέσεις τους δεν θα αλλάζουν, όμως αυτό το πλάνο καθορίζει ως ένα βαθμό τους ρόλους που έχει ο καθ’ ένας.

Άλλη λύση είναι η συνύπαρξη τριών γκαρντ στην ίδια πεντάδα, προκειμένου να ταιριάξει ο Σπανούλης με τον Καλάθη, που όπως είπαμε είναι βαρόμετρα στην περιφέρεια. Ο Ζήσης θα ήταν ο ιδανικός γι’ αυτόν το ρόλο καθώς ακόμα και αν κάποιος προπονητής του έλεγε να παίξει στο 5, θα το έκανε αδιαμαρτύρητα και μάλιστα με …μεγάλη επιτυχία.

Προπονητές δεν είμαστε, τα παραπάνω είναι απλές υποθέσεις και γνώμες, όμως το σίγουρο είναι ότι δεν έχει επέλθει η ιδανική χημεία μεταξύ των παικτών που αγωνίζονται στις θέσεις 1 και 2.

Φυσικά, τις ομάδες δεν τις κάνουν μόνο τα γκαρντ. Χρειάζονται και αντάξιοι ψηλοί που θα πάρουν τη μπάλα στο ζωγραφιστό και θα δημιουργήσουν προβλήματα στην άμυνα της αντίπαλης ομάδας, είτε με καλάθια, είτε με κερδισμένα φάουλ, είτε στην αντιμετώπιση του πικ εν ρολ. Και βέβαια δεν έλειψαν ποτέ οι καλοί ψηλοί από την Εθνική μας ομάδα, από τον Λάζαρο Παπαδόπουλο και τον Δήμο Ντικούδη(διέθετε ύψος τεσσαριού, όμως το στιλ παιχνιδιού του τον μετατόπιζε στο 5), μέχρι τα σημερινά πεντάρια της ομάδας, τον Κώστα Κουφό και τον Γιάννη Μπουρούση.

Θα λέγαμε για τους δύο αυτούς ψηλούς, ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Ο Μπουρούσης διαθέτει εξαιρετική αντίληψη του χώρου και μπορεί να πασάρει σαν περιφερειακός, ενώ διαθέτει τόσο επιθετικό, όσο και αμυντικό ρεπερτόριο. Υστερεί σε αθλητικά προσόντα, έχοντας αργά και «βαριά» πόδια, όμως το στοιχείο αυτό αναπληρώνεται από τον έτερο σέντερ(και κατά πάσα πιθανότητα, βασικό) Κώστα Κουφό. Δεν διαθέτει την αντίληψη και το μπασκετικό IQ του Μπουρούση, αλλά έχει αρκετά γρήγορα πόδια και είναι σαφώς πιο αθλητικός από τον Καρδιτσιώτη σέντερ.

Στο ενδιάμεσο των γκαρντ και των σέντερ βρίσκονται οι παίκτες που αγωνίζονται στο 3 και στο 4, θέσεις στις οποίες η Ελλάδα ανέκαθεν διέθετε παίκτες με ιδιαίτερο και ξεχωριστό στυλ παιχνιδιού. Το 2005 στην ομάδα υπήρχε ο Μιχάλης Κακιούζης και ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος στο 3, και ο Αντώνης Φώτσης και ο Κώστας Τσαρτσαρής στο 4. Φέτος τις θέσεις αυτές τις καλύπτουν οι Κώστας Παπανικολάου, Γιάννης Αντεντοκούνμπο, Γιώργος Πρίντεζης, Κώστας Καϊμακόγλου και Στράτος Περπέρογλου.

Με αυτούς τους παίκτες, οι ισορροπίες ανάμεσα στο ποιος αγωνίζεται στο 3 και ποιος στο 4 είναι λεπτές (με εξαίρεση τον Γιώργο Πρίντεζη που έχει ξοδέψει ελάχιστο χρόνο στο 3). Οι περισσότεροι παίκτες που αγωνίζονται στο 3 μπορούν κατά συνθήκη να μετατοπιστούν στο 4 και τα 4αρια που μπορούν και απειλούν από τα 6,75 μπορούν να ανταποκριθούν στο 3.

Η Εθνική, λοιπόν, έχει την πολυτέλεια και διαθέτει παίκτες που απειλούν από τα 6,75(αν και αυτό έγινε σε λίγες περιπτώσεις στα φιλικά προετοιμασίας), αλλά και από το ζωγραφιστό. Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αρνητικό σε καμία περίπτωση, που σε αντίθεση με το πρόβλημα που μπορεί να δημιουργηθεί στα γκαρντ, οι παίκτες στο 3 και στο 4 δεν είναι δυνατόν να …κουτουλήσουν μεταξύ τους.

Εν κατακλείδι, η Εθνική μας διαθέτει ένα εξαιρετικά ταλαντούχο και πλήρες ρόστερ. Αν καταφέρει και βρει τη χημεία που διαθέτουν από το 2014, εν παραδείγματι, οι Σέρβοι(θα ακολουθήσει σε άλλο άρθρο ειδική μνεία για τη ..μεγάλη των Σέρβων σχολή), δεν θα είναι έκπληξη η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Αν, όμως, οι παίκτες μας δεν καταφέρουν να βρουν την απαραίτητη χημεία, τότε τα προημιτελικά θα είναι το ταβάνι μας.

Και πρέπει φυσικά να συνειδητοποιήσει ποιες ομάδες θεωρούνται ως φαβορί για το χρυσό μετάλλιο: η Σερβία που στο γήπεδο θυμίζει …συμμορία, η Κροατία της φονικής τριπλέτας Μπογκντάνοβιτς – Εζόνια – Σάριτς, η κάτοχος του τροπαίου Γαλλία στην οποία ο Τόμας Ερτέλ δεν χωρούσε και η Ισπανία που μας έχει κερδίσει με κάθε πιθανό τρόπο. Δεν αποκλείεται και η σκληροτράχηλη Τουρκία να ξαφνιάσει τους πάντες, αλλά και οι γνωστοί – άγνωστοι Λιθουανοί που ξέρουν να «κλέβουν» τα παιχνίδια με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο.

ΥΓ: Φανταστείτε σ’ αυτή την ομάδα να υπήρχε ο τεράστιος Δημήτρης Διαμαντίδης.. Σίγουρα θα μιλούσαμε από διαφορετική οπτική γωνία, παρ’ όλο που πλέον δεν θα αποτελούσε το πρώτο βιολί, όπως πριν αποσυρθεί (από κοινού με τον Θοδωρή Παπαλουκά)

ΥΓ2: Ανατρέχοντας κανείς στο μεγάλο τρίποντο του Διαμαντίδη θα καταλάβει πόσο μεγάλη είναι και η συμβολή του Νίκου Ζήση: πηγαίνει για ντράιβ, συνειδητοποιεί ότι υπάρχει «κοσμοσυρροή» στη ρακέτα και πριν προλάβουν οι Γάλλοι να συνειδητοποιήσουν ότι αν ο Διαμαντίδης πάρει τη μπάλα θα εκτελέσει (και θα ευστοχήσει) από τα 6,75, είχε κάνει την πάσα. Λίγοι διαθέτουν την ωριμότητα να καταλάβουν ότι μια πάσα έχει την ίδια σημασία με ένα καλάθι, και ο Ζήσης, που πλέον είναι ο αρχηγός της εθνικής μας, είναι ένας από αυτους.


ΥΓ3: Τον Αντετοκούνμπο, τον Πρίντεζη και τα μάτια μας!
ΡΟΥΧΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ. ΚΑΝΕ LIKE ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΑΙ.

Σχετικά με τον Admin

Στηρίξτε την προσπάθειά μας αδέλφια με ένα ΚΛΙΚ πάνω στις εμφανιζόμενες διαφημήσεις του site ! H προσπάθεια εδώ γίνεται για εσάς !
    Blogger Comment
    Facebook Comment