«La vita è bella..»



Η ιταλική κουλτούρα και νοοτροπία, ανέκαθεν έβγαζε κάτι ποιητικό. Η γλώσσα τους, το ντύσιμο τους, τα πρόσωπα τους, η μουσική τους, οι ταινίες τους. Πάρτε για παράδειγμα την ταινία που αναγράφεται στον τίτλο, του Ρομπέρτο Μπενίνι, που αποτελεί μια από τις ωραιότερες ταινίες που έχουν βγει. Δεν έχεις αγωνία, ξέρεις περίπου τι θα γίνει. Αυτό που σε μαγεύει, όμως, είναι οι διάλογοι, οι εικόνες, η σάτιρα, η μουσική που κατά διαστήματα ακούγεται, τα χαρούμενα πρόσωπα μέσα στην καταστροφή. «Η ζωή είναι ωραία».

Ο αθλητισμός τους δεν θα μπορούσε να μην βγάζει προς τα έξω αυτήν την «ποίηση». Πάντα είναι το φαβορί και το αουτσάιντερ. Θα κερδίσει τη Μικτή Κόσμου και θα χάσει από τη Γουιάνα, χωρίς να υπάρχει διάθεση υποτίμησης της συμπαθούς χώρας της Λατινικής Αμερικής.

Θυμάμαι την έκπληξη που είχα πάρει το καλοκαίρι του 2006 όταν είδα ότι η Ιταλία είναι στον τελικό του Μουντιάλ, στο ποδόσφαιρο. Όχι ότι δεν είχε τους παίκτες και ήταν έκπληξη, αλλά μου ήχησε κάπως περίεργα στα αυτιά μου. Φυσικά στον τελικό ήμουν με τον αγαπημένο μου Ζιντάν και τη Γαλλία. Μετά, όμως, βλέποντας τους πανηγυρισμούς των Ιταλών που γενικότερα δεν θυμίζουν σε τίποτα τους κλασικούς πανηγυρισμούς των νικητριών ομάδων, βλέποντας το πάθος τους ακούγοντας τον εθνικό τους ύμνο, μάλλον το μετάνιωσα. Βλέποντας, ακόμα, την είσοδό τους σε όσες τελετές έναρξης Ολυμπιακών αγώνων έχω παρακολουθήσει, βρισκόμενοι σε εκστατική κατάσταση, χορεύοντας, κάνοντας γκριμάτσες φορώντας περίεργα ρούχα και τα λοιπά, τους απολάμβανα.

Αναρωτιέμαι: Μπορεί κανείς να αντιπαθήσει αυτούς τους ανθρώπους; Πιθανώς ναι. Ειδικά αν είσαι Γερμανός ή Άγγλος. Εγώ, όμως, δεν μπορώ.

Και παρ’ όλο που ακόμα περιμένω να δω τον Ρούνεϊ να σηκώνει την κούπα και που στο μπάσκετ τείνω να υποστηρίζω τους Σέρβους, οι Ιταλοί είναι εκεί για να μου θυμίζουν πόσο εύκολα μπορώ να αλλάξω γνώμη.

Κάπου εδώ, επειδή αρχίζουμε και ξεφεύγουμε, θα επικεντρωθούμε στο μπάσκετ και θα αφήσουμε το α’ ενικό.

Είναι γεγονός ότι η Ιταλία αποτελεί σίγουρα μια υπερδύναμη για το μπάσκετ, με αρκετές επιτυχίες στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις. Ακόμα και στα διασυλλογικά πρωταθλήματα, το ιταλικό πρωτάθλημα είναι, ακόμα και σήμερα, από τα πιο αμφίρροπα.

Κάποτε βέβαια, οι ιταλικές ομάδες πρωταγωνιστούσαν και σε επίπεδο Ευρωλίγκας έχοντας και πολλές κατακτήσεις: Ολίμπια Μιλάνο, Καντού, Βαρέζε, Βιρτους Ρόμα, Κίντερ Μπολόνια, Φορτιτούτο Μπολόνια, Μπενετόν Τρεβίζο, Μοντεπάσκι Σιένα. Πλέον, από αυτές τις ομάδες μόνο η …Ολίμπια Μιλάνο πρωταγωνιστεί κατά έναν τρόπο, ούσα δραστήρια στο μεταγραφικό παζάρι, έχοντας βέβαια άλλο όνομα(Αρμάνι Μιλάνο). Η Σιένα το 2011 είχε προκριθεί και σε Φάιναλ Φορ, όμως κήρυξε πτώχευση πρόσφατα, είδηση η οποία μόνο ως δυσάρεστη μπορεί να χαρακτηριστεί.

Η αφλογιστία των ιταλικών ομάδων για μια δεκαετία περίπου, δεν θα μπορούσε να μην έχει αντίκτυπο και στην εθνική ομάδα της χώρας. Τελευταία επιτυχία της είναι το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 2003 και εκ τότε μια φορά έχει φτάσει σε προημιτελικά διοργάνωσης, το 2013. Το θετικό είναι, όμως, ότι αρχίζει και πρωταγωνιστεί ξανά, τη στιγμή μάλιστα που ιταλικές ομάδες αρχίζουν και ενισχύονται σε ικανοποιητικό βαθμό.

Σ’ αυτό το Ευρωμπάσκετ τα πράγματα είναι πολύ αμφίρροπα από το ξεκίνημα της διοργάνωσης καθώς υπάρχουν αρκετές ομάδες που μπορούν να φτάσουν μέχρι τέλους. Την Ιταλία την είχαμε αναφέρει στα φαβορί. Ξεκίνησε πολύ άσχημα χάνοντας από την Τουρκία, παραλίγο να χάσει από την …Ισλανδία κι εκεί που οι κακές γλώσσες κατηγορούσαν τους Ιταλούς ότι είναι λούζερ, ήρθε η προχθεσινή απίστευτη εμφάνιση με τους Ισπανούς, τους οποίους νίκησαν με 10 πόντους και υπενθύμισαν σε όλους ποια είναι η φύση αυτής της ομάδας.

Δεν μπορεί, εύκολα, κανείς να αναλύσει αυτή την ομάδα. Ειδικά με τον προπονητή που έχει στον πάγκο της, ο οποίος δεν έχει αφήσει το στίγμα του στην ομάδα. Ο λόγος φυσικά για τον Πιανιτζιάνι, τον οποίο πολλοί θα θυμάστε από τη θητεία του στη Σιένα. Τότε, η Σιένα έπαιζε αρκετά συντηρητικό μπάσκετ και έπαιζε πολύ «ξύλο» στην άμυνα. Η Ιταλία, όμως, δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό το στιλ παιχνιδιού. Δεν θα μπορούσε να παίζει έτσι, άλλωστε, διαθέτοντας παίκτες όπως ο Μπελινέλι, ο Γκαλινάρι, ο Τζεντίλε, ο Ντατόμε και ο Μπαρνιάνι. Μπορείς να τους ταιριάξεις αυτούς μ’ αυτόν τον τρόπο; Σε καμία περίπτωση.

Και μέχρι στιγμής, ή τύχη αυτής της ομάδας καθορίζεται από τις προσωπικές ενέργειες των παικτών της και σε κάθε παιχνίδι η Ιταλία πάει με 50-50 πιθανότητες. Είναι πάγια τακτικής μας, να μην προσπαθούμε να κάνουμε τους προπονητές, σε κάθε περίπτωση, όμως, περιμένουμε ένα πιο ξεκάθαρο επιθετικό πλάνο από την Σκουάντρα Ατζούρα και τον προπονητή της, που θα βασίζεται στο «άναρχο» μπάσκετ στο οποίο δείχνουν προτίμηση οι παίκτες της.

Μία φάση είναι αυτή που ξεχωρίζει την Ιταλία από τις υπόλοιπες δυνάμεις του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, με πρωταγωνιστή τον Μάρκο Μπελινέλι, ο οποίος παραδίδει μαθήματα για το πώς είναι ένας ηγέτης: Γερμανία-Ιταλία, κεφάλι στο σκορ σε όλο το ματς η Γερμανία, διαιτησία υπέρ της Γερμανίας, η Ιταλία έχει χάσει τον Τζεντίλε με 5 φάουλ και έχει τον Μπαρνιάνι με 4. Το ματς τελικά πάει σε παράταση χάρη στο δίποντο του τεράστιου Ντανίλο Γκαλινάρι. Στην παράταση, η Ιταλία παίρνει κεφάλι στο σκορ και περίπου μισό λεπτό πριν τη λήξη της, έχει το προβάδισμα με 2 πόντους και έχει και τη μπάλα. Οποιοσδήποτε σχεδόν παίκτης, δεν θα εκδήλωνε επίθεση, αλλά θα κρατούσε τη μπάλα μέχρι να γίνει φάουλ. Ο Μπελινέλι, όμως, σούταρε από τα 6,75 και τελείωσε το ματς.

Με αυτή τη φάση μπορείς να περιγράψεις τη φύση αυτής της ομάδας. Κρύο αίμα, κανένας εφησυχασμός και καμία διάθεση συμβιβασμού. Όσον αφορά τον Μπελινέλι, ότι και να πει κανείς θα είναι λίγο. Ένας παίκτης με φονικό σουτ, εξαιρετικά πλάγια βήματα και αμυντικά προσόντα, που θα πάρει την ομάδα στις πλάτες του στα δύσκολα. Δεν παίζει όλη η ομάδα για’ κείνον. Εκείνος θα παίξει για όλη την ομάδα. Και βέβαια δεν θα παραπονεθεί ποτέ σε συμπαίκτη του, ούτε θα δείξει διάθεση βεντετισμού. Ο Μπελινέλι είναι αναμφίβολα από τις πιο ηγετικές φυσιογνωμίες του τουρνουά μπαίνοντας στην ίδια λίστα με τον Τόνι Πάρκερ, τον Πάου Γκασόλ και τον Ντιρκ Νοβίτσκι.

Γιατί, όμως, μας αρέσει η Εθνική Ιταλίας; Τον πρώτο λόγο τον αναφέραμε ήδη. Γιατί διαθέτει παίκτες σαν τον Μπελινέλι. Τον Γκαλινάρι που έκανε πλάκα στους Ισπανούς σε κάθε καλάθι του και που με τον ίδιο τρόπο πανηγύριζε τα τρίποντα του Μπελινέλι.

Τον Μπαρνιάνι που υπενθυμίζει σε όσος νομίζουν ότι είναι κακός παίκτης πως πριν μερικά χρόνια είχε απίστευτους μέσους όρους στο ΝΒΑ (μοιάζει καταδικασμένος να παίζει στο ΝΒΑ επειδή αμείβεται με ένα απίστευτα μεγάλο ποσό και είναι τρομερά απίθανο να το βρει έστω με τα μισά λεφτά στην Ευρώπη. Πραγματικά αυτός ο παίκτης χαραμίζεται).

Τον Τζεντίλε που αν μάθει να είναι ψύχραιμος όταν σταματάει το σερί του, θα γίνει καλύτερος από τον πατέρα του.

Τον Ντατόμε με το απίστευτο μαλλί και στιλάκι, το επιθετικό του ταπεραμέντο και την ηγετική του φυσιογνωμία, που δυστυχώς τέθηκε νοκ άουτ για τη συνέχεια του τουρνουά και δεν θα έχουμε την ευκαιρία να τον χαζέψουμε παρέα με τους υπόλοιπους Ιταλούς.

Γιατί το μπάσκετ τους είναι «ποίηση». Τρίποντα, άμυνες, πάθος, πανηγυρισμοί, «αλητεία» με την καλή σημασία της λέξης, τρέλα, κόντρα σε όλους και σε όλα, που αν τους τσαντίσεις έχεις χάσει το παιχνίδι με μαθηματική βεβαιότητα και που κανείς δεν θέλει να τους βρει απέναντι του γιατί δεν ξέρει αν θα βρει την καλή ή την κακή Ιταλία απέναντί του.

Αναφέραμε νωρίτερα ότι η Ιταλία αρέσκετε στο άναρχο μπάσκετ. Ως αποτέλεσμα, κάθε παιχνίδι είναι κορώνα γράμματα. Αν είχε έναν προπονητή που στηρίζει αυτό το μπάσκετ, τότε δεν θα ήταν κάθε παιχνίδι έτσι. Θα υπήρχε ένα επιθετικό πλάνο το οποίο θα έδινε λύσεις όταν οι …τρέλες δεν βρίσκουν στόχο.

Υπάρχει κανείς που πιστεύει πως ο Πιανιτζιάνι είχε οργανώσει τη φάση που περιγράψαμε παραπάνω με το αψυχολόγητο σουτ του Μπελινέλι; Ή ότι το προχθεσινό παιχνίδι της Ισπανίας το κέρδισε το …πινακάκι με τα συστήματα;

Επιστρέφοντας στο α’ ενικό, για να κλείσω με τον τρόπο που άρχισα, δεν είμαι λάτρης του άναρχου μπάσκετ. Η Ιταλία είναι άλλη περίπτωση, όμως. Κλινική θα τη χαρακτήριζα. Το «άναρχο» μπάσκετ το έχουν στο αίμα τους αυτοί οι άνθρωποι και στο παρκέ θέλουν να επιβάλλονται, όχι να κρύβονται πίσω από συστήματα. Είναι πολύ ..χαλαροί τύποι στην προσωπική τους ζωή, κάνουν μονίμως χαβαλέ, είναι δυνατόν στο μπάσκετ να επιδιώκουν την τυποποίηση;

Και για να μην παρεξηγηθώ, άναρχο μπάσκετ δεν σημαίνει πλήρης υποτίμηση των συστημάτων. Αυτό είναι σκέτη αναρχία. Το «άναρχο» μπάσκετ θέλει δημιουργία, προσωπικές πινελιές των παικτών, μεγάλα σουτ, αγνόηση του φόβου και ούτω καθ’ εξής. Το ανέφερα και παραπάνω, χρειάζεται ένα επιθετικό πλάνο που θα στηρίζεται σε αυτό και αυτή τη στιγμή αμφιβάλλω αν ο Πιανιτζιάνι διαθέτει κάποιο πλάνο.

Κάθε χώρα έχει και το δικό της …DNA. Ανώτερα και κατώτερα DNA δεν υπάρχουν, είναι στην κρίση του καθ’ ενός ποιο του κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον. Οι Γάλλοι είναι στρατιωτάκια και ομάδα προπονητή. Οι Σέρβοι θέλουν να σε κατατροπώσουν, είναι επίσης ομάδα προπονητή, αλλά είναι και απρόβλεπτοι. Οι Έλληνες έχουμε επίσης μια πιο πειθαρχημένοι δομή. Ε, οι Ιταλοί είναι καλλιτέχνες. Θέλουν να δημιουργούν, να γκρεμίζουν το παλιό στοιχείο και να εισάγουν κάτι καινούργιο.

Θέλουν να σε καθηλώνουν, όχι με φανταζί καρφώματα και περίτεχνες ενέργειες, αλλά με την τρέλα τους και το ιδιαίτερο στιλ τους. Με τον ίδιο τρόπο που σε μαγεύουν οι ταινίες τους, όχι με το σενάριο, αλλά με ό,τι το περιβάλλει. «La vita è bella».

ΥΓ: Δεν αναφερθήκαμε επαρκώς στον Ντανίλο Γκαλινάρι και δικαιούται και με το παραπάνω μια εκτενέστερη αναφορά στ’ όνομά του. Μιλάμε για έναν παίκτη που δεν έχει μάθει να χάνει και που διαθέτει όλα τα προσόντα για να βάλει τ’ όνομα του δίπλα στους Ευρωπαίους θρύλους των γηπέδων. Το σουτ του, το πώς τοποθετεί το σώμα του όταν σουτάρει και το πώς αφήνει τη μπάλα ειδικότερα, είναι για να διδάσκεται σε σεμινάριο, καθώς δεν προλαβαίνει η άμυνα να το αντιμετωπίσει. Έχει γρήγορα πόδια, παίζει πολύ καλή άμυνα, μιλάει στα κρίσιμα και αν και παίρνει προσπάθειες, δεν είναι εγωιστής. Ταυτόχρονα, ο «Γκάλο» είναι 2.08, πράγμα που του επιτρέπει να έχει μις ματς στο 3 με οποιονδήποτε αντίπαλο. Είναι ένας πραγματικός ηγέτης, που έχουμε την τύχη, τουλάχιστον ένα μήνα το χρόνο να τον βλέπουμε να παίζει το μπάσκετ που πραγματικά ξέρει. Όχι ότι στο ΝΒΑ δεν είναι καλός, ίσα ίσα, απλώς δεν έχει τις ελευθερίες που χρειάζεται ένας παίκτης σαν αυτόν. Μακάρι να τον δούμε ξανά στα χρώματα κάποιας Ευρωπαϊκής ομάδας.

Μερικές από τις εκπληκτικές στιγμές της Ιταλίας με την Ισπανία

Επιμέλεια: Βίκτωρας Αντωνόπουλος
ΡΟΥΧΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ. ΚΑΝΕ LIKE ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΑΙ.

Σχετικά με τον Admin

Στηρίξτε την προσπάθειά μας αδέλφια με ένα ΚΛΙΚ πάνω στις εμφανιζόμενες διαφημήσεις του site ! H προσπάθεια εδώ γίνεται για εσάς !
    Blogger Comment
    Facebook Comment